ประธานคณะพระธรรมจาริก
ครบรอบ ๔๕ ปี งานพระธรรมจาริก (๒๕๐๘-๒๕๕๓)
พุทธศักราช ๒๕๐๘ เป็นปีที่ถือว่าได้ว่ามีความสำคัญต่อวงการพระพุทธศาสนาในประเทศไทย เนื่อวจากเป็นปีเริ่มต้นแห่งการเผยแผ่พระพุทธศาสนาให้แก่ “กลุ่มชาวไทยภูเขา” เช่น ผ่าแม้ว เย้า มูเซอ ลีซอ อีก้อ และกะเหรี่ยง เป็นต้น ซึ่งอาศัยอยู่บนพื้นที่ราบสูงโดยเฉพาะทางภาคเหนือของประเทศไทย ภายใต้ชื่อ “โครงการพระธรรมจาริก” โดยกรมประชาสงเคราะห์ให้ความเห็นชอบโครงการ และให้การสนับสนุนและปี พ.ศ. ๒๕๐๘ นี่เองเป็นปีแรกที่พระธรรมจาริกรุ่นแรกออกปฏิบัติงาน โดยมีวัตถุประสงค์ ๔ ประการ คือ
|
|
๑.
|
เพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนาแก่ชาวเขา
|
|
|
๒.
|
เพื่อพัฒนาทางด้านจิตใจ การศึกษา การพยาบาล และการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า
|
|
|
๓.
|
เพื่อให้ชาวเขามีความรู้สึก และสำนึกในความเป็นไทย
|
|
|
๔.
|
เพื่ออบรมศีลธรรมและหน้าที่พลเมืองที่ดีแก่ชาวเขา
|
โครงการพระธรรมจาริกได้รับการสานต่อนโยบายโดยกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ไปพร้อมๆ กับการดำเนินงานอย่างใกล้ชิดกับมูลนิธิเผยแผ่พระพุทธศาสนาแก่ชนถิ่นทุรกันดาร ในพระบรมราชูปถัมภ์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
ปัจจุบันพระธรรมจาริก มีพื้นที่การปฏิบัติงานทั้งหมด ๑๓ จังหวัด เช่น เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน ลำพูน ลำปาง แพร่ น่าน พะเยา เชียงราย ตาก กำแพงเพชร สุโขทัย เพชรบูรณ์ และกาญจนบุรี โดยมีศูนย์อบรม ฯ จำนวน ๑๗ ศูนย์ อาศรม ๒๙๗ แห่ง และพระธรรมจาริก พระทดลองงาน และบัณฑิตอาสา จำนวนทั้งสิ้น ๓๐๓ รูป
ข้อมูล : พ.ศ. ๒๕๕๒ |
